ЕВЕ ЗОШТО ГО ГЛЕДАМЕ НАЈДОБРИОТ МУНДИЈАЛ ДОСЕГА

Кога ФИФА одлучи Светското првенство да го прошири на 48 репрезентации, реакциите беа речиси едногласни. Се тврдеше дека турнирот ќе биде предолг, дека ќе има премногу нерамноправни натпревари и дека ќе се изгуби ексклузивноста која отсекогаш го красела Мундијалот.

По само неколку недели фудбал, се случи токму спротивното.

Наместо разреден квалитет, добивме едно од највозбудливите, најнепредвидливите и најкомплетните Светски првенства во модерната историја. Турнир на кој речиси секој ден носи нова приказна, нов херој или ново изненадување.

Ако Светското првенство го гледаме како најголемиот судир на различни фудбалски филозофии, култури, стилови и генерации, тогаш ова издание е најблиску до совршената верзија на таа идеја во 21. век.

Не станува збор само за рекордниот број голови или за тоа што фаворитите испаѓаат. Станува збор за чувството дека секој натпревар има тежина, дека секој ден може да се случи нешто историско и дека ниту една репрезентација повеќе не може однапред да смета на победа.

Проширениот формат не го уништи турнирот туку го направи подобар

Најголемото стравување беше токму новиот формат. 48 репрезентации, повеќе натпревари, најдобри третопласирани селекции и дополнителна нокаут-рунда на хартија изгледаа како рецепт за многу калкулации и здодевни натпревари.

Во пракса добивме нешто сосема различно.

Поголемиот број репрезентации донесе повеќе различни приказни. Големите сили се принудени да се борат за секој бод, додека помалите селекции конечно влегуваат на турнирот со чувство дека не се само статисти.

Соединетите Американски Држави доминираа во својата група. Зеленортските Острови останаа непоразени против Шпанија и Уругвај, Конго ги намачи Португалија и Англија. Парагвај ја елиминираше Германија по пенали.

Тоа не се случајни сензации. Тоа е доказ дека фудбалската мапа станува сè поширока, без да се изгуби квалитетот.

Судир на стилови, а не само на репрезентации

Една од најубавите работи на ова Светско првенство е што не постои само еден исправен начин да се игра фудбал.

Франција игра во неверојатно брзи транзиции благодарение на Мбапе, Дембеле и Олисе. Аргентина живее во ритамот што го диктира Меси, кој и натаму го контролира просторот подобро од речиси секој друг фудбалер. Бразил изгледа хаотично, но доволно е Винисиус еднаш да остане еден на еден за целата геометрија на натпреварот да се промени.

Норвешка не мора да има доминација во поседот кога во нападот го има Халанд. Англија можеби сè уште ја бара идеалната структура, но Хари Кејн повторно покажува дека знае да решава натпревари кога е најпотребно.

Од другата страна, Парагвај ја елиминираше Германија со дисциплина и цврстина. Сенегал покажа колку напредувале африканските репрезентации во тактичка смисла. Јапонија уште еднаш демонстрираше организација и техничка дисциплина, а Зеленортските Острови докажаа дека и малите фудбалски нации можат да бидат сериозен фактор кога имаат јасен план.

Токму оваа разновидност го прави турнирот толку интересен. Не гледаме исти натпревари одново и одново. Секоја репрезентација носи своја идеја.

Конечно, и најголемите ѕвезди играат како најголеми ѕвезди

На многу претходни Светски првенства најголемите имиња често остануваа во сенка.

Овојпат е сосема поинаку.

Лионел Меси повторно пишува историја. Килијан Мбапе не брка само голови, туку и рекорди. Ерлинг Халанд конечно доби светска сцена каква што заслужува и ја претвори Норвешка во сериозен кандидат за највисок пласман. Хари Кејн останува најсигурното оружје на Англија, додека Винисиус е играч кој може со еден потег да го смени текот на целиот натпревар.

Кога најголемите ѕвезди ја оправдуваат својата репутација, а во исто време се појавуваат и нови херои од помалите репрезентации, турнирот добива дополнителна димензија.

Во споредба со претходните Мундијали…

Секое Светско првенство имаше своја приказна.

• Јапонија и Јужна Кореја 2002 беа турнир на големи изненадувања, но и контроверзни судиски одлуки.
• Германија 2006 ја имаше магијата на Зидан, но често беше претпазлива.
• Јужна Африка 2010 остана запаметена по шпанската доминација, но не и по спектакуларниот фудбал.
• Бразил 2014 го донесе историското 7:1 и фантастичната Колумбија.
• Русија 2018 ќе остане запаметена по неверојатниот поход на Хрватска до финалето.
• Катар 2022 ни го даде можеби најдоброто финале во историјата и совршеното збогување на Меси со Светските првенства.

Но ниту еден од тие турнири не ги спои сите елементи одеднаш: голови, изненадувања, тактичка разновидност, големи индивидуални настапи, атмосфера и чувство дека секој натпревар може да донесе нешто што досега не сме го виделе.

Најкомплетното Светско првенство на векот

Најдобрите Светски првенства секогаш оставаат впечаток дека додека ги гледаме, присуствуваме на промена на историјата.

Овој Мундијал го прави токму тоа. Гледаме како традиционалните сили повеќе не се недопирливи. Гледаме како помалите репрезентации доаѓаат да победуваат, а не само да учествуваат. Гледаме фудбал во кој различните стилови можат подеднакво успешно да функционираат.

Проширениот формат можеби не е совршен и сигурно ќе треба дополнително да се усовршува, но наместо да го уништи Светското првенство, му даде нов живот.

А ако Светското првенство е огледало на тоа каде се движи фудбалот, тогаш турнирот во 2026 година покажа дека играта никогаш не била поконкурентна, понепредвидлива и позабавна.

Затоа, барем засега, ова е најкомплетното Светско првенство што сме го гледале во 21. век.